DiepFries v6.0

In een ongelofelijke regenbui, 80 op de snelweg, me om 07:30 gemeld. Ging goed, de papieren waren er niet. Na een kwartiertje chaos, verpleegkundigen die elkaar zochten, daarna de papieren zochten en daarna elkaar weer kwijt waren, mocht ik me meldden met 3 lotgenoten op een kamertje. Een oudere mevrouw van 83, die niet meer alleen durfde te lopen, een 75 jarige vrachtwagenchauffeur en een 54 jarige ex-chauffeur en –bodyguard. Een illuster gezelschap dus.

De mevrouw van 83 was als kind in Duitsland opgegroeid op een boerderij, maar waren nadat de boerderij vernietigd was door een aantal engelse bommen naar Nederland verhuisd. Best een aardige mevrouw, ze maakte zich nog het meeste zorgen om de kou die haar thuis stond te wachten. Ze had namelijk de CV in het voorjaar uitgezet, zodat ze zich de kosten van de waakvlam kon besparen, maar nu wilde hij niet meer aan… “Ons bint súúnig!”

De vrachtwagenchauffeur van 75 was een vrolijke en olijke meneer. Vol met grapjes, maar wel geïnteresseerd. Verder had hij niet zoveel te melden.

De ex-bodyguard was een vreemde snuiter. Iemand die al na 10 minuten overduidelijk poneerde dat hij boedhist was, maar het toch ook weer nodig vondt om te snoeven met zijn stoere belevenissen in zijn werk, maar ook met zijn huis, de oudste boerderij van de regio!, en zijn gedrag ten opzichte van vervelende dierenartsen en collega’s. Ik vond zijn verhalen erg in tegenspraak met mijn beeld van het boedhist zijn (innerlijke rust enzo…)
Overigens zou ik niet graag ruzie met hem krijgen, 2 mtr lang, 1,50 breed, armen als scheepstrossen en klauwen als kolenschoppen.

Dan de onderzoeken: eerst naar de neuroloog, een man die nog onduidelijker praatte dan dat hij schreef. Ik vermoedde daar meteen een neuroligische achtergrond voor, maar om dat meteen te vragen… Hij vond dat ik in de CT-scan moest. Toen naar de KNO, die liet mee een half uur in verschillende houdingen op een tafel liggen, waar ik vooral last van mijn rug van kreeg. Toen hij uiteindelijk weer zich kwam melden, deed ik net alsof ik sliep. Vond ie erg vermakelijk. Vervolgens een ENG-onderzoek, met een bril op (die je oogbewegingen filmt, allerlei bewegende lichtjes volgen. Daarna was de waterspuit aan de beurt. Eerst moesten mijn oren worden schoongespoeld en daarna volgde koud water en daarna warm water.
Het effect van een liter koud water door je oor gespoeld te worden is in eerste instantie alleen maar koud tot ineens de hele wereld begint te draaien en niet zo’n beetje ook. Je ligt op zich ontspannen op een bed, maar toch pak je de randen van het bed vast om er niet (voor je gevoel) af te donderen. Warm water heeft hetzelfde effect, dus 4x een draaimolen.

Toen was de kieptafel aan de beurt. Eerst 10 minuten liggen en daarna in een hoek van 70 graden drie kartier stil staan en ontspannen. Na een half uur ontplofte ik bijna van verveling en kreeg vervolgens ruzie met de verpleegkundige omdat hij twijfelde aan mijn motivatie. Ik heb hem op mijn aimabele manier laten weten wat ik vond van mensen die zich ongevraagd als criticus gingen gedragen.

Toen eindelijk om 11:30 mijn eerste sigaretje weer, ooooh, wat was tie heerlijk!

Tijdens de lunch kwamen de ware aarden van mijn lotgenoten naar boven: al die buitenlanders waren dieven of rotzooitrappers en moesten of een pak op hun lazer hebben en/of het land uitgetrapt worden. Ik kon het niet nalaten om ze erop te wijzen dat wanneer ze van plan waren om op Wilders of Verdonk te gaan stemmen, ze zich, nu ze toch in het ziekenhuis waren, te laten behandelen voor “Pathologische Oneindige Domheid”. De vriendelijke verhoudingen waren daarna wel een beetje verstoord.

’s Middags nog een CT-scan van mijn hoofd. Het was binnen een paar minuten klaar, was waarschijnlijk niet zoveel te scannen in die schedel van mij.
Toen nog een longtest en hyperventilatietest. De verpleegkundige kreeg erg de slappe lach toen ik meldde dat ze de test wel achterwege kon laten om dat ik alleen al van haar mooie ogen ging hyperventileren, oh en ook van de bloedspetters op haar witte jas.

Terug voor de uitslag, kwam ik eerst mijn lotgenoten van die dag weer tegen. Mevrouw 83 bleek gruis in haar evenwichtsorgaan te hebben, de vrachtwagenchauffeur had pieken en dalen in zijn bloeddruk en de boedhist had iets aan zijn longen. Ik, daarentegen, was een raadsel. Alle tests waren goed, dus was ik ook alweer een beetje blij. Het is tenslotte wat sneu dat ze eindelijk de oorzaak hebben gevonden, maar dat het een hersentumor blijkt te zijn en je nog 3 weken te leven hebt. Voordeel is dan natuurlijk wel dat je je niet meer druk maakt over je duizeligheid.

Al met al geen resultaat, ik weet dus nog steeds niet wat er aan de hand is. Ik ben dus nog steeds een kerngezonde (ondanks overgewicht, roken en niet bepaald een sportfanaat zijn) man van 45, die erg vaak heel duizelig is. Hmmmm… Misschien biedt boedhisme een oplossing.