Juffer Beetsma

En dat wie my wat, dy earste dei by juffer Beetsma. It soe in dei wurde dy’t ik noait mear ferjitte soe.

Doe’t wy it lokaal yn skeuvelen siet juffer Beetsma al efter har tafel. As ik har bûten tsjin it liif rûn mei har hûntsje seach se der altyd sa leaf út, mar no hie se dochs in hiele oare blik yn har eagen.

Wy wiene allegeare in plakje oan it sykjen en dat wie in hiele toer. Ik woe graach by Klaske sitte, it famke by ús út de strjitte. Stikem wie ik in bytsje smoar op har. Ik kryg it net foar inoar om by har te sitten, want al har fre-ondintsjes sieten der al omhinne. Ik skode mar oan by Hainske, in jonge út de Buorren wêr’t ik wol ris mei keatste. Hy wie net de slimste mar it wie fjir-der in bêste jonge. Guon minsken mochten Hainske en syn famylje net lije, om’t se wat asosjaal wiene. Mar ja, se wennen net foar neat yn de Buor-ren, dochs?

Ynienen hearden wy in ôfgryslike klap en wy skrokken ús in hoedsje. Juffer Beetsma raasde ynienen dat wy stil wêze moasten en joech noch ris in bats mei har lyneaal op ‘e tafel. Wat in ferskil mei hoe’t se der bûten de skoalle útseach. Har eagen lieken wol gleonende koaltsjes en har mûle stûn hielendal strak.

Eltsenien seach mekoar ris oan en wy tearden gau del. Mar earme Hains-ke net. Hy wie in bytske dôf en hie juffer Beetsma har útbarsting net heard. Wylst eltsenien rjocht foar him útseach en stil wie, siet hy noch te praten mei syn buorman.

Mar dêr kaam se oan en hy hie neat yn’t snotsje. Se pakte him by it ear en skuorde him út de bank wei. Hainske pypte fan de pine en se skreaude tsjin him werom’t eltsenien stil wie en hy net. Syn gesicht ferluts fan de pine en wy koene sjen dat er hast yn de broek miigde; sa benaud wie er.

Mar it slimste moast noch komme. Juffer Beetsma raasde: “Do, smoarch rotjong!” en Hainske skreaude fan de pine en ynienen waard it hielendal stil yn it lokaal. Elts seach nei juffer en Hainske en foaral nei Hainske syn ear. Foar myn gefoel spuite it bloed derút. Juffer Beetsma hie Hainske syn ear heal fan syn holle ôfskuord en alles siet ûnder it bloed.

It wie in earste skoaldei dy’t ik noait wer ferjitte soe.