Het was de eerste operatie in mijn leven. Toch knap: 46 jaar (te) goed gegeten, niet gesport, gedronken en gerookt en nu pas eens een operatie. Vond het wel een hele happening, ook om mijn eigen reactie op een best wel bedreigende situatie. Je ligt daar volkomen machteloos te zijn en bent best wel nerveus. Het is de eerste keer, dus je weet ook niet precies wat je te wachten staat. Ik word dan dus de grapjesmaker en stuurde de verpleegkundige die me kwam aanprikken voor de operatie weg omdat ze te lekker rook. Ze had namelijk net dropjes gehad en ik was al 12 uren nuchter. Toen ik na de ruggenprik omgedraaid moest worden op de operatietafel, gaf ik het team het advies om er maar een dierenarts bij te halen, toen het ze niet lukte om mij omhoog te tillen. Tijdens de operatie kwam er iemand binnen die me helemaal enthousiast begroette als zijnde een oud klasgenoot. Nu vond ik op dat moment mijn houding al genant en dat werd nog erger toen ik haar vervolgens niet herkende.

Al met al viel het me erg mee. Zo’n opname en operatie is natuurlijk niet een pretje, maar alle pijn en ellende die me door goedwillende medemensen in het verschiet was gesteld, is me gelukkig bespaart gebleven. Een ruggenprik is vervelend, maar om nu te zeggen dat dat echt zeer doet, nou nee. Het gat in mijn rug ter grootte van een halve pingpongbal is vooral vervelend omdat ik het drie keer per dag moet spoelen en verschonen en omdat het zo ongelofelijk jeukt…

Het meeste last heb ik gehad van het lijden dat ik vreesde, mede dankzij die al eerder genoemde medemensen. Voor hen heb ik een goed advies: iemand die geopereerd moet worden wil vooral horen dat het wel gaat meevallen, dat je iemand kent die het ook heeft gehad en die daar dus niet bijna dood aan gegaan is van de pijn, maar dat het alleen maar een beetje jeukte na de tijd. Dat het op een operatiekamer een feest is met ballonnen en gebak en dat het drie keer daags spoelen van een open wond een verrijking van je persoonlijke leven is.

Voor veel gebeurtenissen in het leven put ik uit een bepaald idee van hoe dingen horen te gaan. Dat soort ideeën komen natuurlijk voort uit wat je in je jeugd is ingeprent. Lang leve de gereformeerde middenklasse opvoeding! De rest van je leven ben je bezig om bijna alles wat enigzins anders is of naast de pot piest af te keuren.

De meeste dingen keur je niet af als je er eventjes over nagedacht hebt, maar het is wel je natuurlijke, automatische reactie. Zo ook vandaag. Een crematie- of begrafenisplechtigheid hoort waardig te zijn, met stemmige sfeervolle muziek. Mensen horen prachtige gedichten voor te lezen en iedereen hoort vreselijk verdrietig te zijn. Stemmig zwart of donkergrijs hoort de boventoon te voeren. Vandaag was het anders.

De man van mijn tante was in glimmend zwart leer gekleed en met veel goud behangen. Tijdens de plechtigheid ging hij zelf meezingen met een nummer van Elvis, een optreden wat eerst nog opnieuw gestart moest worden omdat de microfoon volgens hem niet werkte. Mijn eerste reactie was een golf van afkeuring. Zoiets doe je toch niet! De afkeuring keert zich dan altijd meteen tegen mezelf om zoiets te denken. De man heeft mijn tante de laatste 15 jaar zielsgelukkig gemaakt en staat daar iets recht uit zijn hart te doen, dus het is goed!

Nu iets verzinnen voor mijn eigen afscheid. Aangezien ik het liefst altijd in een korte broek rondloop (ja, ook in de winter, dat heb je nu eenmaal met mensen die iets te goed geïsoleerd zijn), vind ik dat op mijn plechtigheid iedereen in korte broek moet komen. Nu maar hopen dat mijn plechtigheid plaatsvind tijdens een hele strenge winter. En dan met deze muziek erbij

Dat is mijn menig, mijn rationele visie op het geheel. Toch heb ik de afgelopen dagen gemerkt dat je gevoel wel eens iets anders kan zeggen.
Er zijn een aantal bloggers die ik al een aantal jaren volg en op één of andere manier heb je toch het gevoel dat je deze mensen kent. Het zijn een soort buren geworden, waar je niet op de koffie gaat, maar waar je toch hun wel en wee van meemaakt. En hoe langer dat duurt, hoe meer je begint te vergeten dat het een éénrichtingsverkeer is: jij kent hun, maar voor hun ben ik een volslagen vreemde.

Een blogger die ik al heel lang volg, iemand die ik meestal erg vermakelijk vind, heeft onlangs een familiedrama meegemaakt. Ik merk nu dat zijn verdriet me raakt alsof ik meeleef met een goede vriend. Nu komt het misschien ook wel omdat ik een soortgelijke situatie heb meegemaakt, maar toch.

Normaliter stuur je dan een kaart of belt of wat dan ook maar. In deze situatie zou dat voor mijn gevoel echter totaal ongepast zijn. Ik mag hem dan wel “kennen”, maar voor hem ben ik een volslagen vreemdeling. Het geeft me een raar dubbel gevoel.

In ieder geval: Durk, sterkte!

Dus dan maar weer terug naar de dagelijkse ergernissen in mijn directe omgeving. Vandaag was het mooi en zonnig weer, leuk hè? Nou nee, niet als je de hele dag binnen zit te werken. Toen ik dan wel even buiten ging zitten, waaiden mijn papieren weg, waren de buurkinderen aan het spelen met 90 db, kwamen er om de haverklap f16s voorbij en het ergste van alles was een duif op de nok. Ooit een adhd-duif gehoord? Nou ik vanmiddag wel…

Zo, dat ben ik dan maar weer even kwijt. Morgen weer een dag.
…
..
.

Nu heb ik als leefregel dat wanneer je je ergert aan de regen, het alleen maar harder gaat regenen. M.a.w. je kunt je wel druk maken over zaken waar je geen invloed op hebt, maar dan heb je er alleen maar meer last van. Dus als ik me druk maak over de kortzichtigheid van Wilders-stemmers, daar worden ze niet slimmer van.

Nu, na me een aantal weken aan mijn besluit gehouden te hebben, heb ik een nieuw probleem. Ik heb gemerkt dat ik me wel moet ergeren, it’s my nature… Maar waaraan?

Voer genoeg, daar niet van. Buurkinderen die de hele dag schreeuwen, buren die als opvoedkundige taktiek op het voortdurend schreeuwen van hun kinderen hebben gekozen voor negeren. Buren die te lui zijn om in het najaar een paar keer blaadjes te vegen of omdat ze wat drupjes op hun auto krijgen en dus de mooiste bomen omhakken. Mensen die helemaal hysterisch worden omdat ik mijn hond niet aan de lijn heb. Plakkers op de snelweg. Vrouwen die in een smalle steeg op het smalste gedeelte uitgebreid gaan staan bijpraten. Een biokip die € 7,- kost. Niet eens een kopje thee kunnen krijgen als je bij je 100-jarige beppe op bezoek bent. Een poes met een deurtik of misschien wel een portiertik (zodra je haar door een deur gelaten heb, wil ze 2 minuten later weer terug en als je niet komt dan gaat ze de deur slopen) En ga zo maar door.

Ik geloof dat ik me maar weer druk ga maken over de politiek en de wereld. Dat is een stuk rustiger.
…
..
.

We stevenen af op een regering met maar één actiepunt, de samenleving zo veel mogelijk op de spits drijven. Niet overleggen en proberen tot een overeenstemming te komen, maar je punt proberen te maken door de grootste mond op te zetten. Niet praten, maar schelden. Als je het ergens niet mee eens bent, niet de discussie aangaan, maar weglopen.

Bij de inrichting van onze maatschappij is niet meer de leidraad hoe we de zaken zo goed mogelijk kunnen doen, maar hoe we ze goedkoop mogelijk kunnen realiseren. Dat alles wat een zorgzame samenleving mogelijk maakt daarmee word wegbezuinigd en alleen het recht van de sterkste (lees: rijkste) overblijft, dat moeten we maar accepteren.

En omdat ik daar telkens bozer om maak, terwijl ik er toch niets aan kan veranderen, raak ik maar meer en meer gefrustreerd. Dus: Ik doe het niet meer! Ik ga me de komende tijd alleen nog maar druk maken om mezelf en mijn naaste omgeving. GOP zal nu roepen dat ik dan toch geen haar beter ben als de mensen waar ik boos op wordt, nou: SOI!

Geen journaal meer kijken, maar gewoon leuke dingen met leuke mensen doen. Het abonnement op de krant verruilen voor een abonnement op een tuinblad ofzo. De tv gaat de deur uit, er is toch alleen nog maar geweld te zien of het afzeiken van mensen onder het mom van humor.

Eerst  nog een andere woonplaats zoeken. Hier is straks niet meer te zijn als de J(ack)S Fliegmasjien begint te vliegen…