Berjochten tagged famylje

Vandaag afscheid genomen van een tante, een zus van mijn vader, die daardoor overigens nu de pater familias is geworden. Het was voor mij een wat surreëel gebeuren.

Voor veel gebeurtenissen in het leven put ik uit een bepaald idee van hoe dingen horen te gaan. Dat soort ideeën komen natuurlijk voort uit wat je in je jeugd is ingeprent. Lang leve de gereformeerde middenklasse opvoeding! De rest van je leven ben je bezig om bijna alles wat enigzins anders is of naast de pot piest af te keuren.

De meeste dingen keur je niet af als je er eventjes over nagedacht hebt, maar het is wel je natuurlijke, automatische reactie. Zo ook vandaag. Een crematie- of begrafenisplechtigheid hoort waardig te zijn, met stemmige sfeervolle muziek. Mensen horen prachtige gedichten voor te lezen en iedereen hoort vreselijk verdrietig te zijn. Stemmig zwart of donkergrijs hoort de boventoon te voeren. Vandaag was het anders.

De man van mijn tante was in glimmend zwart leer gekleed en met veel goud behangen. Tijdens de plechtigheid ging hij zelf meezingen met een nummer van Elvis, een optreden wat eerst nog opnieuw gestart moest worden omdat de microfoon volgens hem niet werkte. Mijn eerste reactie was een golf van afkeuring. Zoiets doe je toch niet! De afkeuring keert zich dan altijd meteen tegen mezelf om zoiets te denken. De man heeft mijn tante de laatste 15 jaar zielsgelukkig gemaakt en staat daar iets recht uit zijn hart te doen, dus het is goed!

Nu iets verzinnen voor mijn eigen afscheid. Aangezien ik het liefst altijd in een korte broek rondloop (ja, ook in de winter, dat heb je nu eenmaal met mensen die iets te goed geïsoleerd zijn), vind ik dat op mijn plechtigheid iedereen in korte broek moet komen. Nu maar hopen dat mijn plechtigheid plaatsvind tijdens een hele strenge winter. En dan met deze muziek erbij