DiepFries v6.0

It is sneintemoarn en ik wachtsje. Ik wachtsje op myn húsgenoaten, ik wachtsje op it ljocht, ik wachtsje op de fûgels dy’t it oerbleaune stokbôle fan it fûgelhúske ôffrette, ik wachtsje oan’t der genôch tiid foarby gongen is foar in folgjende sigaret, ik wachtsje oan’t de kofje en de lêtste sigaret harren wurk dogge, ik wachtsje op in goed of minsin. Underwyls tink ik. Tink ik oan de leafde, de leafde dy’t ik daliks wer begroetsje mei, de leafde dy’t wurch mar foldien de ôfrûne 6 oeren neist my lein hat. Mar ik tink it meast oan hoe’t ik op sneintemoarn genietsje kin fan it wachtsjen. Dus wachtsje ik de hiele wike oan’t it wer sneintemoarn is.

Het is zondagochtend en ik wacht. Ik wacht op mijn huisgenoten, ik wacht op het licht, ik wacht op de vogels die het overgebleven stokbrood van het vogelhuisje komen pikken, ik wacht tot er genoeg tijd verstreken is voor een een volgende sigaret, ik wacht tot de koffie en de vorige sigaret hun werk gaan doen, ik wacht op wat mijn humeur gaat doen. Ondertussen denk ik. Denk ik aan de liefde, de liefde die ik zometeen weer mag begroeten, de liefde die moe, maar voldaan de afgelopen 6 uren naast me heeft gelegen. Maar ik denk vooral aan hoe ik op zondagochtend kan genieten van het wachten. Dus wacht ik de hele week tot het weer zondagochtend is.