DiepFries v6.0

Ik ben een ouderwetse l… Ik vind dat kinderen naar buiten moeten en boomhutten moeten bouwen en kattekwaad horen uit te halen, niet de hele dag binnen op een slaapkamertje met de gordijnen dicht internetspelletjes of met hun gameboy horen te spelen. Ik beschouw een vriendenkring op Hyves niet als volwaardig menselijk contact. Je kunt iemand anders pas een echte vriend of zelfs bekende noemen als je deze persoon ook in levende lijve hebt ontmoet. Uitzonderingen daargelaten voel ik dit zo.

Dat is mijn menig, mijn rationele visie op het geheel. Toch heb ik de afgelopen dagen gemerkt dat je gevoel wel eens iets anders kan zeggen.
Er zijn een aantal bloggers die ik al een aantal jaren volg en op één of andere manier heb je toch het gevoel dat je deze mensen kent. Het zijn een soort buren geworden, waar je niet op de koffie gaat, maar waar je toch hun wel en wee van meemaakt. En hoe langer dat duurt, hoe meer je begint te vergeten dat het een éénrichtingsverkeer is: jij kent hun, maar voor hun ben ik een volslagen vreemde.

Een blogger die ik al heel lang volg, iemand die ik meestal erg vermakelijk vind, heeft onlangs een familiedrama meegemaakt. Ik merk nu dat zijn verdriet me raakt alsof ik meeleef met een goede vriend. Nu komt het misschien ook wel omdat ik een soortgelijke situatie heb meegemaakt, maar toch.

Normaliter stuur je dan een kaart of belt of wat dan ook maar. In deze situatie zou dat voor mijn gevoel echter totaal ongepast zijn. Ik mag hem dan wel “kennen”, maar voor hem ben ik een volslagen vreemdeling. Het geeft me een raar dubbel gevoel.

In ieder geval: Durk, sterkte!

Tags: me