Maar de mooiste vrouw op tv de laatste tijd is toch wel Grace Park, aka Nr “Eight” Zapte daarnet langs Hawaii 50, geen serie voor mij, maar wat een vrouw.

Om 21:00 waren er ongeveer 12 volwassenen en 14 kinderen aanwezig, allemaal smachtend naar een vollere zaal. Het voorprogramma was een bandje van pubers dat echter wel 2e was geworden in Sjong 2010. Ondanks een niet al te best geluid, gaven ze met volle overgave een verrassend en verfrissend optreden. Ik heb er in ieder geval van genoten. De zangeres, Anke de Vries, was met haar 16 jaar al een echte showvrouw met de bewegingen en expressie van een doorgewinterde zangeres. Genieten!

De hoofdact, Cygnus, pastte misschien wat beter bij het dan aanwezige publiek, ondertussen zo’n 150 man. Een coverband die begon met Hey Joe van Jimi Hendrix. Om dat goed ten gehore te brengen moet je als gitarist van goede huize komen en dat viel helemaal niet tegen. Daarna werd het niet beter, het was technisch prima, maar het kon me niet boeien.

Maar goed, om niet te blijven hangen in de typische groninger breedbekkikkerhouding.
Vorige week vrijdagavond speelde Beth Hart in Zalen Schaaf in Leeuwarden en na al die jaren roepen dat het mijn meest favoriete zangeres was, vond ik dat ik dan nu ook maar eens naar een concert van haar moest bezoeken om haar dan ook eens in levende lijve te zien. Nu wist ik al dat de concerten van Beth Hart meestal wat (veel) ruiger zijn dan haar platen en laat ik nu haar wat rustiger nummers in het algemeen beter vinden dan haar wat ruigere nummers. Maar goed, een mens wil wat en moet daar dan soms iets voor lief nemen. Eega (uit Franeker) en schoonzus (uit het Duitse land) gingen ook mee.
De zaal liep al snel vol (1000 man) en het voorprogramma was leuk. Landmark 105, alleen al door de naam van de band was ik al een beetje fan. Janis Joplin nam in het Landmark hotel op kamer 105 een overdosis.

Toen Beth Hart. Tja, overdonderend! Je moet, denk ik, wel fan zijn anders kan haar stem je snel gaan irriteren. Luid, schel en soms een beetje veel lange uithalen met veel timbre. Maar ja, je bent fan of niet. In het eerste deel veel rock en gelukkig in het tweede deel ook nog wat van haar rustiger nummers. En geloof het of niet, Diepfries stond op zijn oude dag zelfs nog lekker mee te swingen. ook mee te voelen met haar toch wel erg persoonlijke verhalen, bijvoorbeeld over haar zus die aan aids is gestorven. Maar wat een power, die vrouw, je kunt je bijna voorstellen waarom een artiest tijdens een tour bijkans wel aan de dope moet. Met haar inzet lijkt het bijna topsport.
Dan de negatieve kant van het verhaal, Diepfries zou Diepfries niet zijn als tie ook niet wat te zeuren en zaniken had. Ik hoorde later dat de mannen aan de knoppen van het geluid studenten van de popacademie zijn, nou, stuur ze nog maar een jaartje of wat terug naar de schoolbanken! Als een artiest tijdens het spelen drie keer moet vragen om meer volume in de piano of dat het geluid ineens een complete brij wordt, dan doe je toch iets niet helemaal goed. Het kon mijn plezier niet drukken, maar ik vond het op die momenten wel even erg jammer. Verder was mijn insteek om een concert te bezoeken toch net even anders als ongeveer de helft van het publiek. Ik ga primair voor de muziek, om die te horen en te beleven, deze mensen echter niet. Natuurlijk is gezelligheid en leuk ouwehoeren een onderdeel van een avondje uit, maar ga dan gewoon naar de kroeg! Ook tijdens de gevoelige en persoonlijke nummers stonden ze luidkeels met elkaar te beppen. Tot dan toe had ik nooit begrepen waarom het volume bij concerten altijd zo hoog is, maar de artiesten moeten wel, anders komen ze niet boven het gelul van het plebs uit…

Al met al een geweldige avond en als ik al geen fan was geweest, was ik het die avond wel geworden.

Het was de eerste operatie in mijn leven. Toch knap: 46 jaar (te) goed gegeten, niet gesport, gedronken en gerookt en nu pas eens een operatie. Vond het wel een hele happening, ook om mijn eigen reactie op een best wel bedreigende situatie. Je ligt daar volkomen machteloos te zijn en bent best wel nerveus. Het is de eerste keer, dus je weet ook niet precies wat je te wachten staat. Ik word dan dus de grapjesmaker en stuurde de verpleegkundige die me kwam aanprikken voor de operatie weg omdat ze te lekker rook. Ze had namelijk net dropjes gehad en ik was al 12 uren nuchter. Toen ik na de ruggenprik omgedraaid moest worden op de operatietafel, gaf ik het team het advies om er maar een dierenarts bij te halen, toen het ze niet lukte om mij omhoog te tillen. Tijdens de operatie kwam er iemand binnen die me helemaal enthousiast begroette als zijnde een oud klasgenoot. Nu vond ik op dat moment mijn houding al genant en dat werd nog erger toen ik haar vervolgens niet herkende.

Al met al viel het me erg mee. Zo’n opname en operatie is natuurlijk niet een pretje, maar alle pijn en ellende die me door goedwillende medemensen in het verschiet was gesteld, is me gelukkig bespaart gebleven. Een ruggenprik is vervelend, maar om nu te zeggen dat dat echt zeer doet, nou nee. Het gat in mijn rug ter grootte van een halve pingpongbal is vooral vervelend omdat ik het drie keer per dag moet spoelen en verschonen en omdat het zo ongelofelijk jeukt…

Het meeste last heb ik gehad van het lijden dat ik vreesde, mede dankzij die al eerder genoemde medemensen. Voor hen heb ik een goed advies: iemand die geopereerd moet worden wil vooral horen dat het wel gaat meevallen, dat je iemand kent die het ook heeft gehad en die daar dus niet bijna dood aan gegaan is van de pijn, maar dat het alleen maar een beetje jeukte na de tijd. Dat het op een operatiekamer een feest is met ballonnen en gebak en dat het drie keer daags spoelen van een open wond een verrijking van je persoonlijke leven is.

Filmke jatten/lient fan Sjoukje Terpstra

Voor veel gebeurtenissen in het leven put ik uit een bepaald idee van hoe dingen horen te gaan. Dat soort ideeën komen natuurlijk voort uit wat je in je jeugd is ingeprent. Lang leve de gereformeerde middenklasse opvoeding! De rest van je leven ben je bezig om bijna alles wat enigzins anders is of naast de pot piest af te keuren.

De meeste dingen keur je niet af als je er eventjes over nagedacht hebt, maar het is wel je natuurlijke, automatische reactie. Zo ook vandaag. Een crematie- of begrafenisplechtigheid hoort waardig te zijn, met stemmige sfeervolle muziek. Mensen horen prachtige gedichten voor te lezen en iedereen hoort vreselijk verdrietig te zijn. Stemmig zwart of donkergrijs hoort de boventoon te voeren. Vandaag was het anders.

De man van mijn tante was in glimmend zwart leer gekleed en met veel goud behangen. Tijdens de plechtigheid ging hij zelf meezingen met een nummer van Elvis, een optreden wat eerst nog opnieuw gestart moest worden omdat de microfoon volgens hem niet werkte. Mijn eerste reactie was een golf van afkeuring. Zoiets doe je toch niet! De afkeuring keert zich dan altijd meteen tegen mezelf om zoiets te denken. De man heeft mijn tante de laatste 15 jaar zielsgelukkig gemaakt en staat daar iets recht uit zijn hart te doen, dus het is goed!

Nu iets verzinnen voor mijn eigen afscheid. Aangezien ik het liefst altijd in een korte broek rondloop (ja, ook in de winter, dat heb je nu eenmaal met mensen die iets te goed geïsoleerd zijn), vind ik dat op mijn plechtigheid iedereen in korte broek moet komen. Nu maar hopen dat mijn plechtigheid plaatsvind tijdens een hele strenge winter. En dan met deze muziek erbij