jerimearje oer fan alles en noch ris wat
feest
as it oer feest giet
sinus pilonidalis
06 Mrt
Dat had ik dus, met de nadruk op “had”. Een Sinus Pilonidalis. Een prachtig woord voor een onsmakelijk ding. Maar nu is ie weg.
Het was de eerste operatie in mijn leven. Toch knap: 46 jaar (te) goed gegeten, niet gesport, gedronken en gerookt en nu pas eens een operatie. Vond het wel een hele happening, ook om mijn eigen reactie op een best wel bedreigende situatie. Je ligt daar volkomen machteloos te zijn en bent best wel nerveus. Het is de eerste keer, dus je weet ook niet precies wat je te wachten staat. Ik word dan dus de grapjesmaker en stuurde de verpleegkundige die me kwam aanprikken voor de operatie weg omdat ze te lekker rook. Ze had namelijk net dropjes gehad en ik was al 12 uren nuchter. Toen ik na de ruggenprik omgedraaid moest worden op de operatietafel, gaf ik het team het advies om er maar een dierenarts bij te halen, toen het ze niet lukte om mij omhoog te tillen. Tijdens de operatie kwam er iemand binnen die me helemaal enthousiast begroette als zijnde een oud klasgenoot. Nu vond ik op dat moment mijn houding al genant en dat werd nog erger toen ik haar vervolgens niet herkende.
Al met al viel het me erg mee. Zo’n opname en operatie is natuurlijk niet een pretje, maar alle pijn en ellende die me door goedwillende medemensen in het verschiet was gesteld, is me gelukkig bespaart gebleven. Een ruggenprik is vervelend, maar om nu te zeggen dat dat echt zeer doet, nou nee. Het gat in mijn rug ter grootte van een halve pingpongbal is vooral vervelend omdat ik het drie keer per dag moet spoelen en verschonen en omdat het zo ongelofelijk jeukt…
Het meeste last heb ik gehad van het lijden dat ik vreesde, mede dankzij die al eerder genoemde medemensen. Voor hen heb ik een goed advies: iemand die geopereerd moet worden wil vooral horen dat het wel gaat meevallen, dat je iemand kent die het ook heeft gehad en die daar dus niet bijna dood aan gegaan is van de pijn, maar dat het alleen maar een beetje jeukte na de tijd. Dat het op een operatiekamer een feest is met ballonnen en gebak en dat het drie keer daags spoelen van een open wond een verrijking van je persoonlijke leven is.
Folle lok en seine
31 Dec
By gebrek oan eigen inspiraasje, mar net minder mient:
Filmke jatten/lient fan Sjoukje Terpstra
snie – sneeuw
17 Dec
M wie oan ‘t wurk hjoed en hie wat plaatsjes sjitten.
Kening winter
Moaie kontrasten
Dat wurd in wiete kont
Net in minsk te sjen op it busstasjon
plechtig
18 Jul
Vandaag afscheid genomen van een tante, een zus van mijn vader, die daardoor overigens nu de pater familias is geworden. Het was voor mij een wat surreëel gebeuren.
Voor veel gebeurtenissen in het leven put ik uit een bepaald idee van hoe dingen horen te gaan. Dat soort ideeën komen natuurlijk voort uit wat je in je jeugd is ingeprent. Lang leve de gereformeerde middenklasse opvoeding! De rest van je leven ben je bezig om bijna alles wat enigzins anders is of naast de pot piest af te keuren.
De meeste dingen keur je niet af als je er eventjes over nagedacht hebt, maar het is wel je natuurlijke, automatische reactie. Zo ook vandaag. Een crematie- of begrafenisplechtigheid hoort waardig te zijn, met stemmige sfeervolle muziek. Mensen horen prachtige gedichten voor te lezen en iedereen hoort vreselijk verdrietig te zijn. Stemmig zwart of donkergrijs hoort de boventoon te voeren. Vandaag was het anders.
De man van mijn tante was in glimmend zwart leer gekleed en met veel goud behangen. Tijdens de plechtigheid ging hij zelf meezingen met een nummer van Elvis, een optreden wat eerst nog opnieuw gestart moest worden omdat de microfoon volgens hem niet werkte. Mijn eerste reactie was een golf van afkeuring. Zoiets doe je toch niet! De afkeuring keert zich dan altijd meteen tegen mezelf om zoiets te denken. De man heeft mijn tante de laatste 15 jaar zielsgelukkig gemaakt en staat daar iets recht uit zijn hart te doen, dus het is goed!
Nu iets verzinnen voor mijn eigen afscheid. Aangezien ik het liefst altijd in een korte broek rondloop (ja, ook in de winter, dat heb je nu eenmaal met mensen die iets te goed geïsoleerd zijn), vind ik dat op mijn plechtigheid iedereen in korte broek moet komen. Nu maar hopen dat mijn plechtigheid plaatsvind tijdens een hele strenge winter. En dan met deze muziek erbij
zondag
05 Jul
lekker wat klusjes doen, genieten van het laatste beetje mooi weer, ondertussen wat tennis kijken onder het genot van…:
